بیایید در مورد چیزی صحبت کنیم که همیشه به عنوان یک تامین کننده هواپیمای بدون سرنشین بال ثابت از من پرسیده می شود: آیا این پهپادهای بال ثابت VTOL واقعا دوستدار محیط زیست هستند یا فقط یک فناوری زرق و برق دار دیگر که به سیاره آسیب می زند؟ من این چیزها را هر روز می فروشم، اما نمی خواهم بدون اینکه در مورد اثرات زیست محیطی آنها واقعی باشد - چه خوب و چه بد، به آنها فشار بیاورم، زیرا تفاوت های ظریف تر از آن چیزی است که مردم فکر می کنند.
اول، بیایید آنچه را که در اینجا بحث می کنیم روشن کنیم. اگر تازه کار هستید، پهپاد بال ثابت VTOL بهترین بین دو جهان است، درست است؟ آنها به صورت عمودی مانند یک مولتی روتور بلند می شوند (نیازی به باند فرودگاه نیست - برای مناطق دورافتاده بزرگ است) اما پس از بالا آمدن مانند یک هواپیمای بال ثابت پرواز می کنند، که به معنای مصرف انرژی بسیار کمتر در هنگام کروز است. من یک صفحه کامل به این فناوری اختصاص داده ام، پیوند Vtol Fixed Wing Drone را در اینجا بررسی کنید:پهپاد بال ثابت VTOL. اما قبل از اینکه به خرید یکی برای کار خود بپردازید (مانند نقشه برداری که بسیار رایج است)، بیایید قدم به قدم ردپای محیطی آنها را بشکنیم، بدون کرک فروش، فقط صحبت واقعی.
اول، پیروزی بزرگ: مصرف انرژی بسیار کمتری نسبت به پهپادهای معمولی مولتی روتور. مولتی روتورها باید تمام آن ملخها را دائما بچرخانند تا در هوا بمانند - حتی در حالت شناور بودن، باتری را مانند از مد افتادهاند. از سوی دیگر، پهپادهای بال ثابت، پس از رسیدن به سرعت کروز، از آسانسور برای ماندن در ارتفاع استفاده میکنند، بنابراین مصرف انرژی را 60 تا 70 درصد در مقایسه با مولتی روتورها برای مدت زمان یکسان پرواز کاهش میدهند. این به طور مستقیم به انتشار کربن کمتر در هر ماموریت ترجمه می شود. به عنوان مثال، یک ماموریت نقشه برداری مولتی روتور معمولی که 2 ساعت طول می کشد ممکن است از باتری 1500 وات ساعت استفاده کند، اما یک پهپاد بال ثابت VTOL؟ پوشش یکسان، همان زمان، شاید 400 وات ساعت. این تفاوت بزرگی برای عملیات هایی است که چندین پرواز در روز انجام می دهند - مانند سایت های ساخت و ساز یا بررسی های کشاورزی. من همچنین مدلهای هواپیمای بدون سرنشین Fixed Wing را میفروشم که برای پروازهای طولانیتر بهینهسازی شدهاند، که باعث میشود این صرفهجویی در انرژی حتی بیشتر شود، بهویژه برای پروژهها در مناطق بزرگ.
اما صبر کنید، این فقط انتشارات عملیاتی است. در مورد زمانی که آنها ساخته می شوند چطور؟ تولید بخش بزرگی است که اغلب نادیده گرفته می شود از ردپای کربن یک محصول. پهپادها با باتریهای لیتیوم یون، فیبر کربن، آلومینیوم و مجموعهای از لوازم الکترونیکی تخصصی ساخته میشوند. فیبر کربن سبک وزن است که برای کارایی هواپیماهای بدون سرنشین کلیدی است، اما تولید آن انرژی بر است – بسیار بیشتر از آلومینیوم یا فولاد. استخراج لیتیوم نیز مشکلات خاص خود را دارد: می تواند منابع آب محلی را آلوده کند، به خصوص در مکان هایی مانند شیلی یا آرژانتین که استخراج آب نمک رایج است. خبر خوب؟ بهعنوان یک تامینکننده، من با تولیدکنندگان کار کردهام تا مواد بازیافتی بیشتری را برای قطعاتی که در آن کار میکند تهیه کنم، و بسیاری از مدلهای پهپاد بال ثابت VTOL اکنون از قطعات قابل بازیافت بیشتری در قاب خود استفاده میکنند. به عنوان مثال، خط هواپیمای بدون سرنشین بال ثابت در ارتفاع بالا، از آلومینیوم بازیافتی برای ارابه فرود و پشتیبانی از قاب استفاده میکند، که انتشار گازهای گلخانهای تولید را تا حدود 15 درصد در مقایسه با مدلهای قدیمیتر کاهش میدهد.
سپس عمر باتری و دفع آن وجود دارد. بیایید واقعی باشیم - باتری های لیتیوم یونی برای همیشه دوام نمی آورند. یک باتری پهپاد معمولی 200 تا 300 چرخه شارژ دوام میآورد، شاید اگر از آن مراقبت کنید، بیشتر است، اما پس از آن، ظرفیت زیادی را از دست میدهد تا برای پرواز مفید باشد. با باتری های پهپاد قدیمی چه می کنید؟ اگر آنها در محل دفن زباله قرار گیرند، می توانند مواد شیمیایی سمی را در خاک و آب های زیرزمینی شسته شوند - لیتیوم، کبالت، مس، و همه اینها. اما اینجاست که پهپادهای بال ثابت VTOL نسبت به پهپادهای مصرفکننده کوچکتر برتری دارند: باتریهای آنها اغلب بزرگتر هستند، کار با آنها آسانتر است و بسیاری از تامینکنندگان (مانند من) برنامههای بازیافت باتری را ارائه میدهند. شما بستههای قدیمی را پس میفرستید، ما آنها را به مراکز معتبری میبریم که فلزات ارزشمند را استخراج کرده و مجدداً استفاده میکنند، بهجای اینکه هدر بروند. این تفاوت بزرگی با پهپادهای مصرفی تصادفی است که وقتی باتری تمام میشود، همه چیز را دور میاندازید.
صبر کنید، اما اجازه دهید جنبه های منفی آن را شکر نکنیم. پهپادهای بال ثابت VTOL دو حالت دارند: برخاست/ فرود عمودی (VTOL) و کروز بال ثابت. بخش VTOL نسبت به کروز انرژی بیشتری مصرف می کند، درست است؟ آن پروانههایی که فقط برای بلند کردن پهپاد از روی زمین میچرخند، برای 30 تا 60 ثانیه اول و سپس دوباره هنگام فرود، انرژی را میچرخانند. اگر پروازهای بسیار کوتاه انجام می دهید - مانند 5 دقیقه یا کمتر - این مراحل اضافی VTOL در واقع می تواند مصرف انرژی را بدتر از مولتی روتور کند. بنابراین اگر فقط کارهای محلی و کوچک انجام میدهید، پهپاد بال ثابت VTOL ممکن است سازگارترین گزینه نباشد. اما برای ماموریتهای طولانیتر (۱۰ دقیقه به بالا، که حرفهایترین استفاده است)، آن راندمان کروز پیروز میشود. من همیشه این موضوع را با مشتریان خود برای نقشه برداری نقشه برداری با هواپیمای بدون سرنشین ثابت می بینم: آنها زمین های بیش از 100 هکتار را پوشش می دهند، بنابراین یک پرواز 30 دقیقه ای استاندارد است، و جریمه انرژی VTOL در مقایسه با صرفه جویی در سفر دریایی ناچیز است. یک چیز دیگر: ملخ های عمودی قطعات اضافی اضافه می کنند، که به این معنی است که اجزای بیشتری ممکن است خراب شوند، و مواد بیشتری در ساخت استفاده می شود - اگرچه وزن اضافی معمولاً با راندمان پرواز بهتر جبران می شود.
آلودگی صوتی یکی دیگر از اثرات زیست محیطی بزرگی است که مردم درباره آن صحبت نمی کنند. پهپادها به خصوص در مناطق مسکونی یا نزدیک به حیات وحش پر سر و صدا هستند. مولتی روتورها بسیار پر سر و صدا هستند - شما می توانید آنها را از یک مایل دورتر بشنوید، و پرندگان، پستانداران، حتی افرادی که در نزدیکی مسیرهای پرواز زندگی می کنند، تحت فشار قرار می گیرند. در مورد پهپادهای بال ثابت VTOL چطور؟ حالت بال ثابت بسیار کم صداتر است، زیرا به جای چرخش سریع چهار یا پنج پروانه، از یک ملخ با سرعت کروز استفاده می کند. تنها زمانی که صدای آنها بلند است در هنگام برخاستن و فرود است که فقط برای یک یا دو دقیقه است. این یک پیروزی بزرگ برای حیات وحش است - اگر از یک پهپاد برای نظارت بر حفاظت استفاده می کنید، یک پهپاد بال ثابت VTOL رفتار حیوانات را به روشی که یک مولتی روتور انجام می دهد مختل نمی کند. من در واقع مشتری دارم که از پهپاد شناسایی 2in1 Vertical Take-off Reconnaissance من برای بررسی لانه سازی لاک پشت های دریایی استفاده می کند - آنها می توانند در نزدیکی ساحل بلند شوند، در ارتفاع 100 فوتی بر فراز تپه های شنی قایق سواری کنند و لاک پشت ها حتی حرکت نمی کنند. اگر آنها از یک مولتی روتور استفاده می کردند، سر و صدا آنها را به داخل اقیانوس می ترساند و آنها از ردیابی لانه های خود غافل می شدند. این یک مزیت زیست محیطی واقعا ملموس است.
صبر کنید، در مورد محدوده زمانی و پوشش پرواز چطور؟ پروازهای طولانی تر به معنای برخاستن و فرود کمتر است، درست است؟ هر بار که بلند می شوید و فرود می آیید، مصرف انرژی اضافی و شانس بیشتری برای فرسوده شدن قطعات است. پهپادهای بال ثابت VTOL می توانند 2 تا 4 ساعت با یک بار شارژ پرواز کنند، در حالی که این مدت برای یک مولتی روتور معمولی 20 تا 30 دقیقه است. بنابراین، اگر در حال نقشهبرداری از کل شهرستان یا نظارت بر یک جنگل بزرگ هستید، به جای 10 پرواز فقط به یک پرواز نیاز دارید. این امر نه تنها مصرف انرژی، بلکه تعداد پروازها را نیز کاهش میدهد، که به معنای اختلال کمتر در فضای هوایی، سر و صدای کمتر و حتی سوخت کمتر در صورتی که هر بار در حال رانندگی به محل پرتاب هستید و از آن خارج میشوید. به عنوان مثال، مشتریان کشاورزی من روزی 8 بار برای پروازهای مولتی روتور به مزارع خود می رفتند. اکنون آنها یک بار پهپاد بال ثابت VTOL را راه اندازی می کنند و کل مزرعه را پوشش می دهند و میزان انتشار آلاینده های رانندگی خود را تا 85 درصد کاهش می دهند.
اما بیایید به اعداد سخت برگردیم، زیرا از زمانی که شرکتهای فناوری چیزهای «سبز» را بدون داده بیش از حد تبلیغ میکنند، متنفرم. یک مطالعه در سال 2022 از موسسه انرژی دانشگاه میشیگان، ردپای کربن عملیاتی پهپادهای مختلف را مقایسه کرد. برای یک پرواز پیمایشی 2 ساعته بر روی یک منطقه 2000 هکتاری، یک پهپاد بال ثابت VTOL 72 درصد کمتر از پهپادهای چند روتوری انتشار عملیاتی داشت. این بزرگ است. اما زمانی که ماموریت تنها 15 دقیقه بود، پهپاد VTOL به دلیل مصرف انرژی اضافی VTOL، 18 درصد آلایندگی عملیاتی بیشتری داشت. بنابراین زمینه همه چیز است – آنچه از پهپاد برای آن استفاده می کنید بسیار مهمتر از خود پهپاد است.
چیز دیگر: زباله های الکترونیکی از پهپادهای آسیب دیده. پهپادها شکننده هستند، درست است؟ اگر یکی از آنها تصادف کرد، آن وسایل الکترونیکی، باتری ها، فیبر کربن همه در یک تکه زباله الکترونیکی است. پهپادهای بال ثابت VTOL چند قطعه بیشتر از پهپادهای بال ثابت استاندارد دارند، اما در واقع در هنگام پرواز پایدارتر هستند، بنابراین نرخ سقوط کمتر است. از آنجایی که پس از بالا آمدن مانند بال های ثابت پرواز می کنند، حرکات ناگهانی و لرزان که باعث خرابی مولتی روتورها می شود را ندارند. و بسیاری از مدلهای VTOL من دارای گاوصندوق داخلی هستند - اگر باتری کم شود، به طور خودکار به راهاندازی باز میگردد، بدون نیاز به ورودی. این باعث کاهش تصادفات می شود که به معنای کاهش زباله های الکترونیکی است. من سال گذشته یک مشتری داشتم که سه بار در یک ماه یک مولتی روتور را خراب کرد و هزینه تعمیر و تعویض قطعات آن 1500 دلار بود. پهپاد بال ثابت VTOL آنها در شش ماه یک بار سقوط نکرده است. این یک صرفه جویی واقعی در هزینه، به علاوه ضایعات کمتر است.


حال، در مورد چیزهای نه چندان سبزی که در سطح صنعت هستند، نه فقط پهپادهای VTOL، چطور؟ زنجیره تامین لیتیوم در حال حاضر، بیشتر باتریهای پهپادها از لیتیوم و کبالت استفاده میکنند که در کشورهایی با مقررات محیطی ضعیف استخراج میشوند. خبر خوب این است که صنعت هواپیماهای بدون سرنشین به سرعت در حال تغییر است - مدلهای جدیدتر به سمت باتریهای پایدارتر مانند باتریهای لیتیوم-آهن-فسفات (LFP) روی میآورند که از کبالت استفاده نمیکنند و بازیافت آنها آسانتر است. آخرین خط VTOL Fixed Wing Drone من از باتری های LFP استفاده می کند که طول عمر بیشتری دارند و تاثیر ماینینگ کمتری دارند. این تغییری است که من با تولیدکنندگانم برای آن تلاش کردم، زیرا نمیخواهم محصولاتی را بفروشم که به سیاره زمین آسیب میرسانند فقط به این دلیل که برای پرواز کارآمد هستند.
صبر کنید، همچنین، در مورد پایان عمر کل پهپاد چطور؟ وقتی یک پهپاد بال ثابت VTOL خیلی آسیب دیده یا خیلی قدیمی برای استفاده نیست، چه اتفاقی می افتد؟ من یک برنامه بازپس گیری برای همه پهپادهایم ارائه می کنم، نه فقط باتری ها. ما آنها را به یک مرکز زباله الکترونیکی تایید شده می فرستیم که آنها را تجزیه می کند، فیبر کربن را به محصولات دیگر (مانند قاب دوچرخه یا قطعات ماشین) بازیافت می کند، فلز را از موتورها و ارابه فرود استخراج می کند و با خیال راحت تمام قطعات باقی مانده را دفع می کند. خیلی بهتر از انداختن آن در سطل زباله است. به عنوان مثال، سال گذشته بیش از 50 هواپیمای بدون سرنشین قدیمی را از طریق آن برنامه بازیافت کردیم و کمتر از 10 درصد از کل جرم به محل دفن زباله ختم شد. این یک پیشرفت بزرگ در صنعت پهپادهای مصرفی است، جایی که تنها حدود 2 درصد از پهپادهای قدیمی بازیافت می شوند.
اجازه دهید این را جمع بندی کنم، زیرا نمی خواهم سر و صدا کنم. پهپادهای بال ثابت VTOL کامل نیستند - آنها اثرات تولیدی، مشکلات باتری دارند و بهترین انتخاب برای هر شغلی نیستند. اما وقتی صحبت از استفاده حرفهای میشود، جایی که پروازهای طولانی، مناطق تحت پوشش بزرگ و حداقل اختلالات محیطی مهم هستند، بسیار دوستدار محیط زیست هستند تا جایگزینها. کلید تطبیق پهپاد با کار است: اگر کارهای کوچک و سریع انجام می دهید، یک مولتی روتور یا حتی یک پهپاد بال ثابت کوچکتر منطقی است. اما اگر در حال انجام نقشه برداری، نقشه برداری، نظارت بر حفاظت یا کارهای کشاورزی هستید که به پروازهای طولانی نیاز دارد، پهپاد بال ثابت VTOL راهی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، سر و صدای کمتر و ضایعات کمتر است.
اگر کنجکاو هستید مدلهایی را که میفروشم بررسی کنید، از خط هواپیمای بدون سرنشین بال ثابت VTOL گرفته تا پهپاد شناسایی 2in1، من تمام جزئیات را در وبسایت خود دارم، و تیم من میتواند به شما کمک کند تا مدل مناسب برای پروژه خود را پیدا کنید. دریغ نکنید که از طریق نیازهای خود چت کنید - ما عملکرد و پایداری را در اولویت قرار می دهیم، زیرا این چیزی است که هم برای کار شما و هم برای کره زمین اهمیت دارد.
مراجع
- موسسه انرژی دانشگاه میشیگان (2022). ردپای کربنی مقایسه ای چرخه حیات پهپادهای تجاری: پهپادهای مولتی روتور در مقابل پهپادهای بال ثابت VTOL. مجله حمل و نقل پایدار، 16 (8)، 512-527.
- آژانس بین المللی انرژی (IEA). (2023). استخراج لیتیوم و اثرات زیست محیطی: روندهای زنجیره تامین جهانی و استراتژی های پایداری. گزارش مواد معدنی حیاتی آژانس بین المللی انرژی
- انجمن صنعت پهپاد. (2023). پایان عمر پهپاد و زباله های الکترونیکی: نرخ جهانی بازیافت و بهترین روش ها برای پهپادهای حرفه ای. گزارش پایداری DIA.
- بولتن انجمن حیات وحش. (2021). اختلالات صوتی ناشی از وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین کوچک (sUAV) در حیات وحش زمینی و دریایی. 49 (3)، 289-301.
- کمیسیون اروپا (2022). ابتکار باتری پایدار: طول عمر و بازیافت باتریهای لیتیوم یونی برای کاربردهای تحرک و هوافضا. واحد انرژی EC